ds. Arianne Geudeke, Wilnis: ‘Dag aan Dag’ n.a.v. Psalm 68: 20 ‘Geprezen zij de Heer: Dag aan dag draagt Hij ons; die God is ons heil’

*  Alle-Dag-Kerk, Middagpauzedienst 15 november 2017  *

Voorganger: ds. Arianne Geudeke, Wilnis

Dag aan Dag’ n.a.v. Psalm 68: 20 ‘Geprezen zij de Heer: Dag aan dag draagt Hij ons; die God is ons heil’

Pluk de dag, hoor je mensen weleens zeggen. Geniet van iedere dag. Maar hoe moeilijk is dat. Een kind kan dat nog echt en intens: genieten van zijn of haar verjaardag, of de dag van het schoolreisje. Natuurlijk, er zijn wel dagen die opspringen uit al die andere dagen. Je trouwdag, je eerste of laatste werkdag, de dag dat je partner stierf. Maar heel vaak verglijden onze dagen in de stroom van de tijd. ‘Weer weekend’, zeggen we dan of: ‘weer een jaar voorbijgevlogen.’ En het kan ook zomaar gebeuren, dat we ons niet verheugen op de nieuwe dag, maar ertegen op zien.
Toen ik pas als geestelijk verzorger in het ziekenhuis werkzaam was, werd mij gevraagd naar een erg zieke man te gaan. En ik kwam bij hem en vroeg: ‘Hoe gaat het met u?’ De man keek me aan en zei: ‘Mevrouw, op deze vraag kan ik geen antwoord geven, de vraag is te groot, ik weet gewoon niet waar ik moet beginnen.’ Ons gesprek had hiermee afgelopen kunnen zijn. Maar ik zei: ‘Het spijt me, mag ik opnieuw beginnen? Hoe gaat het vandaag met u? En de man antwoordde direct: ‘Vandaag gaat in ieder geval beter dan gisteren, toen ik te horen kreeg dat ik ongeneeslijk ziek ben. Maar goed gaat het niet …’ De vraag naar vandaag bleek de opening voor een gesprek over zijn situatie. Hoe gaat het vandaag met u?
Wij willen graag weten hoe het morgen zijn zal. Of volgende maand of volgend jaar. En we plannen onze toekomst, een vakantie, een carrière, een gezin. Maar ieder van ons weet ook dat je wel kunt plannen, maar dat er altijd dingen gebeuren die je plannen doorkruisen. Daar kun je onzeker of verdrietig van worden of angstig.
Wij kunnen soms ook in het verleden blijven hangen. We praten over hoe het vroeger was en ging. In ons gezin, in de samenleving, in de kerk. En als het nu anders gaat dan toen, dan kun je daar ook onzeker of verdrietig of angstig van worden. Levenskunst is: leven bij de dag. Niet te veel achterom kijken, en niet te ver vooruit. Dit is de dag die de Heer heeft gemaakt en gegeven.
De dichter van psalm 68 zegt en zingt: Geprezen zij de Heer. Dag aan dag draagt Hij ons; Die God is ons heil. Denkt de dichter terug aan dat verhaal uit het Oude Testament waarin verteld wordt hoe het volk Israël moet leren dag aan dag te leven en te vertrouwen op de Eeuwige?
Het volk is bevrijd uit Egypte en zwerft door de woestijn op weg naar het Beloofde Land. De Eeuwige heeft beloofd met hen mee te gaan en voor hen te zorgen. Maar als ze denken gebrek aan eten te hebben is hun vertrouwen in de Eeuwige weg. Ze kijken ze achterom en mopperen: ‘Waren we maar bij de vleespotten in Egypte gebleven.’ Ze vergeten de belofte van de Heer: ‘Ik geef jullie iedere dag opnieuw voldoende brood en vlees. Wees niet bezorgd voor de dag van morgen.’
Maar de mensen kunnen dat niet geloven. Als het brood als sneeuw op de velden ligt, pakken ze wat ze pakken kunnen. Niet alleen voor de dag van vandaag, zoals de Heer had gezegd, maar ook voor morgen en overmorgen. Ze hamsteren. Maar het is allemaal voor niets: het brood bederft. ‘Iedere dag opnieuw geef ik jullie brood uit de hemel,’ zegt de Heer. Voor iedere dag ontvangen we voldoende kracht of geduld of troost of wat we ook maar nodig hebben, om de dag mee door te komen. Geprezen zij de Heer. Dag aan dag draagt Hij ons; Die God is ons heil.
Denkt Jezus aan deze woorden als hij zegt: ‘Maak je geen zorgen voor de dag van morgen, Want de dag van morgen zorgt wel voor zichzelf. Elke dag heeft genoeg aan zijn eigen last. Jullie hemelse Vader weet en geeft wat jullie nodig hebben.’ Dag aan dag draagt Hij ons. Wij tellen in jaren. Zij werd maar 64 jaar oud. Hij is 83 jaar geworden. Maar in een andere psalm klinkt het gebed: Leer ons zo onze dagen tellen … Dag aan dag draagt Hij ons.
Juist in een ziekenhuis kunnen de dagen lang duren. En alle dagen lijken op elkaar.
Een dame die de tel van de dagen liggen en wachten en piekeren kwijt was, kreeg van haar nichtje een opschrijfboekje: ‘Tante,’ zei ze, ‘misschien moet u elke dag eens proberen op te schrijven wat u meemaakt aan moeilijke momenten, maar ook aan mooie momenten.’
En de oude tante ging schrijven. En als ik dan kwam rond de middag, zei ze: ‘Ik heb al zoveel dingen meegemaakt vandaag, ik ben nog niet eens toegekomen aan schrijven’.
En toen ze sprak over haar verleden met alles wat ze had meegemaakt en over de onzekere toekomst: Word ik beter? Kan ik nog naar huis? en over de dagelijkse dingen, herinnerden we ons de woorden van psalm 68: Dag aan dag draagt Hij ons; de dagen niet te laten verglijden in de stroom van de tijd en te vertrouwen dat de Heer iedere dag met ons gaat; dat doet goed, dat heelt, dat geeft vertrouwen
Dag aan dag draagt Hij ons.
Amen.

Gebed 
Eeuwige, onze God,
Mensen van de dag zijn we. We weten het, we zien het bij elkaar en soms ervaren we het aan den lijve. Dat we kwetsbaar zijn als bloemen. Heer, ontferm U over ons.
Mensen van de dag zijn we. Midden in het leven vergeten we dat soms of willen we er niet aan denken. We denken vooruit en maken plannen voor de toekomst. Maar als alles anders loopt dan gedacht of gehoopt … Heer, ontferm U over ons.
Mensen van de dag zijn we. Sommige dagen vliegen voorbij. Maar soms ook duurt een dag een eeuwigheid. Soms zien we op tegen wat de nieuwe dag brengen zal. Heer ontferm U over ons.
Aan het verleden kunnen we niets veranderen. En wat de toekomst brengen zal, wie kan het zeggen? Maar vandaag, deze dag, ontvangen we en leven we.
Wij danken U dat U ons draagt, of we dat nu ervaren of soms een tijdje niet, we geloven en belijden dat U niet loslaat wat uw hand begon en met ons gaat, dag aan dag.
Geprezen zijt Gij. Dit is de dag die U heeft gemaakt en gegeven. Amen.