ds. Klaas de Vries (Amsterdam): “Hartstocht naar God”, n.a.v. Psalm 63

*  Alle-Dag-Kerk Amsterdam, Middagpauzedienst 21 augustus 2019  *

Ds. Klaas de Vries (Amsterdam)

Hartstocht naar God“, n.a.v. Psalm 63: 1-9

 

David verlangt naar God… Hij smacht zelfs.
Hunkert. Dat is hartstocht, passie voor God.

Misschien herken je het. Dan ben je een gelukkig mens. Verlangen heeft alles te maken met liefde voor God. Heb God lief boven alles.
Is er liefde denkbaar zonder verlangen?

Toch krijg je bij ‘passie voor God’ misschien een ongemakkelijk gevoel.
Je bent niet zo’n gepassioneerd type. Niet zo licht ontvlambaar en vurig. Meer een koele kikker.
Je zou best willen verlangen naar God. Dus je probeert van alles: diensten, evenementen, lezingen, muziek.
Soms word je even geraakt, maar dat is zo weer weg. Die echte passie wil maar niet ontvlammen.

Bij David wel. Als hij ’s nachts wakker ligt, denkt hij aan God. En fluistert Gods naam.

Als ík wakker lig, denk ik aan meer prozaïsche zaken: werk dat wacht, klaar moet, plannen die me bezig houden. Soms aan mensen in mijn omgeving. Of aan m’n hobby…
Maar God? Dorst naar God? Dat voel ik niet vaak.

Waarom David wel? Heeft hij dat altijd gehad? Is het misschien de leeftijd? Of zouden het de omstandigheden kunnen zijn?
Er staat immers boven dat hij in de woestijn zit.
Woestijnervaring: dan ben je alles kwijt: Je gezondheid, je baan, iemand van wie je houdt. Misschien ga je dan verlangen naar God: Als je staat met lege handen.

Of zou een woestijnervaring juist ook het omgekeerde kunnen zijn: een leven dat te vòl is? Vol gepland is met duizend-en-één activiteiten en ervaringen. Zo vol dat je geen honger voelt, maar wel ongemerkt afgemat raakt.
Zoiets als een verschijnsel in topsport: hongerklop.
Je eet en drinkt te weinig. Daardoor krijg je energie tekort. Alleen, je voelt het zelf niet. Tot je ineens instort.

Of een ander verschijnsel. Verveling. Een gevoel van leegte. Je vult dat koortsachtig op met dingen en dingetjes.
Maar de verveling blijft. Omdat je je eigen verveling verkeerd begrijpt.
Misschien is verveling ten diepste wel verlangen naar God.

Waarom voelt David dat verlangen wel?
Boven de psalm staat:
Een psalm van David, toen hij in de woestijn van Juda was.
Dat opschrift verwijst waarschijnlijk naar een droevige episode uit Davids leven.
Als David oud is, pleegt zijn zoon Absalom een staatsgreep.
Dat is Davids eigen schuld. Het komt van een zwarte episode uit zijn leven.
Hij pleegde overspel. En daarna moord. Daarna speelde hij een jaar mooi weer. Dit is zijn straf.
Daar zit hij nu in die zinderende woestijn.
Eigen schuld. Hij klaagt niet. Hij draagt zijn straf.

Maar in vers 3-4 zegt hij:
In het heiligdom heb ik U gezien,
Uw liefde is meer dan het leven.
David herinnert zich een heel mooi moment.
Nadat David gebroken was en berouw had gekregen, had de profeet gezegd: “De HEER vergeeft u die zonde…”
Toen was David naar de tempel gegaan, het heiligdom.
Natuurlijk was die i.v.m. de komst van de koning helemaal ontruimd.
Daar in de stilte knielde David neer. En bleef daar een tijd. Dichtbij God, in de stilte.
Daar voelde hij Gods liefde door heel zijn lijf gaan.
Onvergetelijk.
Die ervaring heeft hem veranderd. Daarna was hij nooit meer dezelfde.
Uw goedheid is meer dan het leven, zegt hij in vers 4.
Daarom heeft David heimwee naar God.

Heimwee naar God hebben.
Soms is mijn geloof mat en dor. De bladeren hangen er slap en futloos bij. Je zou wel willen verlangen. Maar ja, waar haal je dat vandaan?

De clou, het geheim staat in vers 9, wat mij betreft het mooiste vers.
1e regel: Ik ben aan U gehecht, met heel mijn ziel,
David is gehecht aan God. Vastgeplakt, vastgeklonken.
Maar hoe komt dat?
2e regel: úw rechterhand houdt míj vast.
Dat betekent: God is gehecht aan David. Hij trekt aan David.
Zoals eb aan je trekt, haast onweerstaanbaar. Of een magneet.
Het gaat van Hem uit.

Vind je dat ook zo wonderlijk?
Op de een of andere manier kun je maar niet van God loskomen. Je begrijpt het vaak zelf niet. Iets blijft aan je trekken.
Dit: Uw rechterhand houdt mij vast.

Voor mij was dit vers een ontdekking.
Het hele beeld van verlangen naar God klapt hier ineens om.
Heimwee, hunkering naar God, dat is eigenlijk: Voelen, merken dat Hij aan jou trekt.

Ongelooflijk troostvol.
Ook als ik het kwijt ben, niks voel of verlang – alleen leegte, verveling, weerzin, wanhoop, ook dan houdt Gods rechterhand mij vast.

Toen David God kwijt was, zijn geweten dicht­schroeide, en nergens meer aan wilde denken – toen was het Gods hand die hem zocht.
Hem vond en beetpakte.

Geweldig.
Ik hoef niet koortsachtig God te zoeken. Mijzelf op te peppen tot ik iets voel. Nee, Hij houdt mij vast.

In feite betekent dat dus: God verlangt naar mensen, al vèr voordat mensen naar God verlangen.
Hij wilde mensen, daarom schiep Hij ze. Hij zocht ze op toen ze wegliepen. Sinds het paradijs doet Hij niet anders.
       Adam, waar ben je?
       Kom toch terug!
       Ik wil je niet kwijt.

Dat is Gods hartstocht: Hij wil ons niet kwijt.
Daar heeft Hij alles, echt álles voor ingezet. Zelfs zijn eigen Zoon. Zijn eigen leven.
Over hartstocht gesproken!
Jezus zegt: Jullie redding is beter dan mijn leven!

Laat je zoeken.
Laat je vinden.
God verlangt naar jou.
Hij wil jou niet kwijt.

Halleluja!

Amen.

 

Plaats een reactie