dr. Paul Visser: ‘Dat belooft wat!’ (n.a.v. Johannes 2: 1-11)

*  Alle-Dag-Kerk, Middagpauzedienst, 10 februari 2016  *

Voorganger: dr. Paul Visser, Amsterdam

Dat belooft wat! (n.a.v. Johannes 2:1-11)

1.
Je bruiloft… het hoogtepunt van je leven.
In Israël duurde het feest maar liefst zeven dagen.
Johannes schrijft in zijn evangelie ook over zo’n bruiloft.
Maar er gebeurde iets waar geen mens op gerekend had. Al op de derde dag bleek ineens de wijn op te zijn… een regelrechte ramp.
Paniek alom… vooral bij de bruidegom… dat laat zich raden. Je slaat me nogal een flater tegenover je familie… de gasten..

Hoe het kan? Te weinig ingeslagen? Meer gasten dan gedacht?
Ik weet het niet…Het staat er niet bij. Dat heb je trouwens wel vaker in het leven.
Dat je ineens tegen de bodem van je glas aankijkt terwijl je dacht dat het niet op kon.
Plots in ongedacht scenario terechtkomt… met de handen in het haar zit… of erger, aan de grond.
Je blijkt soms minder in de hand te hebben dan je had gedacht.
Dat is niet leuk… en al helemaal niet als je denkt aan wat mensen om je heen wel niet zullen zeggen

2.
Uitgerekend op het moment dat het feest compleet in het water dreigde te vallen verscheen Jezus op het toneel…. samen met Zijn discipelen.
‘Mooi,’ denkt Maria.
Ze neemt Hem even apart en fluistert Hem toe: ‘De wijn is op.’
En zegt daarmee impliciet, toe, doe wat alsjeblieft… hoe dan ook. Ze heeft er alle geloof in dat Hij dat kan.
Waar ze dat geloof vandaan heeft? Ze kende Hem langer dan vandaag.

Hoe reageert Jezus?
‘Vrouw wat heb ik met jou te maken.’
Dat klinkt nogal afstandelijk. Hij laat Hij zich duidelijk niet commanderen, zelfs niet door zijn eigen moeder.
Tegelijk raakt de zorg en dat beroep wat Maria op Hem doet Hem wel. Want Hij voegt in 1 adem toe: Mijn uur is nog niet gekomen.
‘Nog niet,’ zegt Hij… nou dat belooft wat > straks wel!
Het ontgaat Maria niet… en ze zegt tegen het personeel: ‘Wat Hij jullie ook opdraagt, hoe vreemd ook, doe wat Hij zegt.’
Even later blijkt Hij achter de schermen het feest te redden > vs. 6-10
Echt iets voor Jezus… voor God…. om zonder ophef zo verrassend in te grijpen. De lege glazen opnieuw te vullen… je opnieuw te laten lachen na een periode van zorg.
Johannes zegt: dit was het eerste teken dat Jezus deed.

Laat dat nu tot op de dag van vandaag ook zomaar vaak het eerste zijn wat je van Jezus… van God… ervaart: dat Hij opduikt in het leven van alledag en je op Zijn eigen verrassende manier te hulp schiet. Uitkomst biedt waar jij die niet meer ziet.
Zuur verandert in zoet.

3.
Als bij ons de glazen leeg zijn is Jezus in de weer ze opnieuw te vullen. Als Hij dat ooit gedaan heeft dan wel aan het kruis. Terwijl Hij voor het oog daar hing als een mislukkeling, bereidde Hij achter de schermen de beste wijn… verzoening met God.
En met zoals er toen voor alle gasten meer dan genoeg was… zo ook nu.
Vergeving te over… voor ieder die oploopt tegen eigen tekort.
Er wordt royaal van ingeschonken. En jij mag er met volle teugen van nemen.
Het feest van de liefde, dat in het water was gevallen, wordt gered.
Echt iets om vrolijk van te worden… een leven lang… en in alle eeuwigheid.

De ceremoniemeester zei: ‘U hebt de beste wijn voor het laatst bewaard.’
Veelzeggend is dat… juist als het over Jezus gaat. Hoe verrassend Jezus ons ook nabij kan komen, tegelijk krijg je vandaag lang niet altijd wat je verlangt. Niet alle water verandert gelijk in wijn… integendeel.
Net als toen laat Jezus zich in ieder geval niet door ons dirigeren…
In eerste instantie moet je het vaak doen met ‘nog niet’. Maar het ‘nog niet’ van nu belooft wat: ‘straks wel’.
Overlopende bekers… gevuld met de beste wijn.
Voorgoed komen we alle tekort te boven.
En worden vrolijker dan ooit.

Plaats een reactie