dr. Ruud Stiemer: ‘4 x 100 meter Estafette’ n.a.v. Johannes 20: 21, 22

*  Alle-Dag-Kerk, Middagpauzedienst 3 mei 2017  *

Voorganger: dr. Ruud Stiemer, Den Haag

‘4 x 100 meter Estafette’ n.a.v. Johannes 20: 21, 22

Nog eens zei Jezus: ‘Ik wens jullie vrede! Zoals de Vader mij heeft uitgezonden, zo zend ik jullie uit.’ Na deze woorden blies hij over hen heen en zei: ‘Ontvang de heilige Geest.’

Sinds 1912 is de ‘vier x honderd meter estafette’ een vast onderdeel van de Olympische Spelen. Bij dit onderdeel is niet alleen het sprinten van belang, maar ook de timing en coördinatie. Het vraagt om uiterste concentratie. De loper met een snelle start, start als eerste. De tweede staat klaar om het stokje aan te nemen. Wanneer de eerste dichterbij komt, begint de tweede al te lopen. Wanneer ze beiden in de ‘aflossingszone’ zijn, mag het stokje worden doorgegeven. De tweede gaat er dan vandoor en geeft het stokje op zijn beurt weer door aan de derde. De loper met een sterke finish loopt als vierde. Als hij als laatste het estafettestokje aanpakt zet hij de eindspurt in. Zodra het stokje over de finish is, wordt er geklokt.

Dit beeld komt bij me op, bij het horen van de woorden die Jezus tot zijn leerlingen richt: ‘Zoals de Vader mij heeft uitgezonden, zo zend ik jullie uit.’ De Vader gaat zijn baan door de geschiedenis, van de schepping van hemel en aarde naar de herschepping ervan. Op een bepaald moment in die geschiedenis stuurt hij Jezus erop uit, om de komst van het Koninkrijk te verkondigen. Jezus roept de mensen op, om Hem te volgen, het Koninkrijk tegemoet. Niet alleen in zijn woorden, maar ook met zijn daden laat hij zien wat dat betekent: zijn omgang met mensen die er niet bij horen; het vergeven van zonden, bevrijding van mensen uit de macht van het kwaad; genezing van zieken. Zijn baan gaat door het lijden heen, door de dood heen. En, nu, op de avond van Paaszondag, stuurt de opgestane Heer op zijn beurt zijn leerlingen erop uit. Jezus geeft het estafettestokje door.
De leerlingen zitten daar niet bepaald op te wachten. Ze zitten bij elkaar, bij een van de leerlingen thuis. De deuren hebben ze op slot gedaan uit angst voor de autoriteiten. Het bericht van het lege graf heeft hen de stuipen op het lijf gejaagd. Plotseling staat de Heer in hun midden, toont hun zijn handen en zijn zijde. Vervolgens stuurt hij hen erop uit. Daarbij blaast hij over hen: ‘Ontvang de heilige Geest.’

Bij het ‘blazen’ moet ik denken aan het bekende verhaal uit Genesis 2. In vers 7 lezen we hoe God de mens uit aarde tevoorschijn kneedt en hem adem inblaast. Ook doet het me denken aan het bekende visioen van de profeet Ezechiël (hoofdstuk 37), waarin hij een dal vol beenderen ziet. Het verbeeldt het volk Israël dat verbannen is naar Babel. In het land van de vijand voelen de ballingen zich moedeloos en uitgeblust. Er zit geen leven meer in. Ze denken: ‘zullen we ooit nog terugkeren naar onze geboortegrond?’ Maar dan belooft God hun zijn adem te geven. Gods adem waait als een enorme windvlaag en Ezechiël ziet hoe de beenderen worden samengevoegd en met vlees en huid worden overtrokken. Mensen staan op uit hun angst. Een enorme menigte komt in beweging. Uiteindelijk keren de ballingen terug naar hun land.

Zo schenkt de opgestane Heer zijn Geest. Pasen en Pinksteren vallen in het Evangelie van Johannes op dezelfde dag. Bange mensen, krijgen moed, raken begeesterd. De deuren van het huis zullen open gaan en de leerlingen trekken erop uit.
Ze worden dus niet in het wilde weg erop uitgestuurd. De Heilige Geest geeft hen richting, bepaalt de koers. Zoals Jezus al eerder in het Johannes-evangelie zei: de Geest, de pleitbezorger, de Geest van de waarheid, zal hen leiden naar de volle waarheid, hij zal Jezus’ woorden in herinnering roepen, hij zal blijvend van Jezus getuigen….

De Vader geeft zijn estafette stokje door aan de zoon en de zoon geeft het aan de leerlingen. En de leerlingen? Zij reiken op hun beurt het stokje aan…….óns?! Aan ons, de lezers van dit Evangelie, mensen van vandaag? Wij zijn de vierde in rij van de 4 x 100 estafette! Pakken wij het aan? Gaan wij verder met de sprint richting de finish? Of aarzelen we? Er zijn immers redenen genoeg te bedenken om het stokje niet over te nemen: ‘Wie zit er nu te wachten op het Evangelie?’ ‘De mensen zien ons al aankomen!’ ‘Geloven we het zelf nog wel of is het Goede Nieuws van de Opgestane Heer ons vreemd geworden?’ Als we die verschillende gedachten op ons in laat werken, dan kan het zijn dat we denken: ‘We doen de deur op slot en blijven lekker binnen zitten’.
Het is maar de vraag of de Heer ons dan zo laat zitten. Door zijn Woord en Geest kan hij zomaar in ons midden zijn en ons erop uit sturen: ‘Ik wens jullie vrede! Zoals de Vader mij heeft uitgezonden, zo zend ik jullie uit.’ Hij blaast dan zijn Geest in ons gezicht opdat wij toegerust op pad kunnen gaan. Om de weg van het Koninkrijk te gaan en aan zijn Evangelie handen en voeten en stem te geven. Wat doen wij dan? Pakken we het estafettestokje aan?

En, weet je wat ik nu het mooie vind, bij de ‘vier x honderd meter estafette’? Die vier lopers blijven een team. Het is niet zo dat de eerste – na het overhandigen van het stokje denkt: ‘nu zit mijn taak erop, ik ga alvast naar de kleedkamer.’ Nee, hij blijft staan kijken en moedigt de tweede aan. En, als de tweede zijn stokje aan de derde heeft gegeven, zoekt hij de eerste op. Samen roepen ze de derde loper toe: ‘Doorzetten! Volhouden! Kom op!’ En als de derde het estafettestokje tenslotte aan de vierde man geeft, voegt deze zich ook bij de rest van zijn team. Zo staan ze te kijken en te roepen, te schreeuwen, totdat de laatste over de finish is.
Dat geldt ook voor de Vader, voor de zoon, voor de apostelen en die ‘menigte geloofsgetuigen’, waarover elders in het Nieuwe Testament gesproken wordt (Hebreeën 12: 1). Zij blijven staan kijken en juichen ons toe. We staan er dus niet alleen voor.

Zo mogen wij op weg gaan, om het evangelie door te geven, omringd door ons team…geblazen door de Geest….richting de finish……het Koninkrijk van God.

Amen.