drs. Andries Knevel (Huizen): “Zie mij, mijn God”, n.a.v. Psalm 13

*  Alle-Dag-Kerk Amsterdam, Middagpauzedienst 20 november 2019  *

drs. Andries Knevel (Huizen)

Zie mij, mijn God“, n.a.v. Psalm 13

Wat is de Bijbel toch een mooi boek. Een boek van God naar ons mensen toe, maar ook een boek met de schreeuw van de mens naar God toe.
In het verleden hebben we de Bijbel misschien wel iets te veel gezien als een handboek dogmatiek of ethiek, maar de Bijbel is in de eerste plaats een levensboek.
Kijk maar naar de eerste drie verzen van deze Psalm.
David klaagt zijn nood in woorden die wij misschien nooit zouden durven gebruiken. U vergeet mij. U verbergt zich.

Wij zouden nog zeggen: ik vergeet u. Maar niet andersom.

Je kunt zeggen dat David hier God aanklaagt en ter verantwoording roept. Niet David is de schuldige, maar God is schuldig.
Ik zei al: “Wat mooi dat deze teksten in de Bijbel staan.” God zegt als het ware: “Ik geef je teksten die je tegen mij mag uitschreeuwen, als je het niet meer ziet zitten.
Als het leven pijn doet. Als je in de woestijn van het leven verkeert. Als je rugzak vol zit en je geen uitkomst meer ziet. Zeg het maar, schreeuw het maar tegen mij uit.

Maar dan komt de grote ommekeer. Want in vers vier zegt hij: “Zie mij, antwoord mij, Heer mijn God.”
Wat een tere woorden. Weg is het verzet. Weg is het protest. Hier klinken ootmoed en afhankelijkheid. David wil dat God hem weer ziet. Dat het contact hersteld wordt. Dat het weer goed wordt tussen God en hem.
Mooie woorden; ik hoop dat u ze herkent. Dat u niet alleen God ter verantwoording roept, maar dan ook hoopt dat God u weer in de ogen kijkt. Heel intiem.

En weet u waarom David dat kan bidden?
Omdat hij God, ook in de diepste diepten, niet kwijt was. Hij zegt immers: “ mijn God ”. Ook in het dieptepunt van zijn leven, was God voor hem de Levende, de Schepper, de God die hem zag. Juist in dat dieptepunt misschien wel.

Wat een les voor ons. Ik hoop dat u het herkent. Dat u God om hulp roept, dat u God nodig heeft, omdat u mag zeggen: “Hij is mijn God.

We zien dat geloof vaak een onrustig ding is, zoals Luther al eens zei. En als je de psalmen leest, kun je dat alleen maar beamen. En misschien kunt u dat vanuit uw eigen leven ook wel beamen. Een onrustig ding. Zeker als het leven tegenzit en je de klacht tot God uit.

Geloven met huid en haar, zou ik zeggen. Maar is dat niet het mooie van geloof? Dat je er met je hele wezen op betrokken bent?

En weet u waarom David die wending maakte van de klacht naar het vertrouwen?
Dat staat in vers 6.
Ik vertrouw op uw liefde, mijn hart zal juichen omdat u redding brengt.
Dat is de basis van zijn geloof, en van zijn klacht. Dat is de basis van zijn omgang met God. Niet zijn eigen geloof, zoveel had hij niet, maar de liefde, goedertierenheid en barmhartigheid van God.

Voor “redding” staat in de grondtaal: Joshua, Jezus.

Wat David niet wist, mogen wij wel weten. Er is hoop en uitzicht vanwege het werk van Jezus.
En zo zien we diep in het Oude Testament, al een worstelaar, zonder dat hij het wellicht wist, wijzen op Christus.

Hoe mooi kan de Bijbel zijn!


Psalm 13-bewerking van Sarabande voor orkest van Georg Friedrich Händel.

en in een vocale bewerking van Dr. David Erb op YouTube

 

Plaats een reactie