ds. Jan Oortgiesen: ‘Uitgezonden’ n.a.v. Marcus 6: 6b-13

*  Alle-Dag-Kerk, 22 juli 2015  *

Voorganger: ds. Jan Oortgiesen, Ede

‘Uitgezonden’ n.a.v. Marcus 6: 6b-13

´ Hij riep de twaalf bij zich en zond hen twee aan twee uit…´

 De vakantietijd is in volle gang. De grote uittocht is begonnen. Mensen trekken er op uit als het even kan. Naar dichtbije of verre oorden om even op verhaal, op adem te komen.  En we kennen allemaal dat spelletje ´Ik ga op vakantie en ik neem mee…´

Velen nemen vrijwel hun hele huisraad mee op reis. Vaak veel teveel. Proviand voor onderweg, en soms ook nog voor daarginds. Omdat het daar zo duur is… Of omdat je de taal maar moeilijk spreekt.

In Marcus 6 is het niet zoveel wat ze meenemen, mee mogen nemen voor onderweg: sandalen en een stok, een staf. Daarmee houdt het op. En dat is vrij sober. Geen brood, geen reistas, geen geld… Wonderlijk. En nogal primitief ook. Maar het gaat dan ook om een heel speciale reis, een missionaire reis met een opdracht. Twee aan twee. Zoals ze eens geroepen waren, zo worden ze ook uitgezonden…

Op reis met het goede nieuws – de boodschap van het Koninkrijk – als koopwaar, of beter als gratis aanbieding. In woord en daad. Dat aan de man, aan de vrouw te brengen, daar gaat het om. Om te leren. Bevrijdend nieuws over een wereld van recht en vrede binnen handbereik… Geen vakantietripje voor je eigen plezier, maar een reis met een opdracht. Een pelgrimsreis naar Santiago, Rome, Jeruzalem of Mekka of zo is er nog niets bij.

Het eerste wat intrigeert, mij tenminste, is dit: ´Hij riep de twaalf bij zich en zond hen twee aan twee uit.´ Het klinkt zo bekend en eenvoudig, je leest er zo maar over heen, maar het is eigenlijk heel bijzonder. Want let eens op die beweging. Hij roept ze tot zich,dichtbij zich, om ze vervolgens direct weer uit te zenden. Roepen en uitzenden. Kom en ga. Het is als met een kerkdienst: even schuil je uit de wereld bij elkaar, even school je samen en even later moet je die gebroken schepping weer in….. De bijbel houdt die twee werelden dicht bij elkaar. Het is 1 zin in Marcus 6: En Hij riep de twaalf bij zich en zond hen uit. Waar wij de dingen vaak van elkaar scheiden, worden ze in de bijbel bij elkaar gehouden als hol en bol.

Geroepen worden door Jezus is ten diepste hetzelfde als gezonden zijn in de wereld. Was het niet de zendingsman Hoekendijk die zei dat de kerk een functie is van het apostolaat?!  Hij bedoelde maar te zeggen dat de kerk staat of valt met haar zendingsopdracht. Het ging hem om de kerk binnenste buiten, letterlijk en figuurlijk! Binnen en buiten horen bij elkaar als inademen en uitademen. Gave en opgave. Opdat de wereld weet van Gods barmhartigheid.

En ze moeten gaan: twee aan twee. Dat heeft te maken met het getuigen.. Voor veel dingen moest je minimaal twee getuigen hebben. Wij tot op de dag van vandaag b.v. bij een huwelijk… Zoals de aloude Prediker al zei: Twee zijn beter dan een… En ook in de Handelingen der apostelen gaan ze paarsgewijs, twee aan twee: Paulus en Barnabas, Petrus en Johannes, Paulus en Silas… En eeuwen eerder Mozes en Aäron. Twee weten meer dan één. Je hebt ook steun aan elkaar, je kunt elkaar bemoedigen, troosten en goede raad geven. Twee betekent ook dat niemand van hen opereert op eigen gezag.

Ze krijgen, een opdracht, die twaalven: om te preken – het woord van God te verkondigen, het goede nieuws bekend maken – en om boze geesten uit te drijven, kwade machten onttronen. En ook dat zijn twee dingen in de bijbel die één geheel vormen, die samen gaan.

Nog een paar intrigerende dingen uit ons verhaal. Over wat wel en niet mee mag onderweg.

Wat wel mee mag: een stok en sandalen…… Waarom?… Stok en sandalen, dat zijn de attributen van een herder. Attributen die het mogelijk maken over de steenachtige bodem en ongeplaveide wegen en paden vooruit te komen en eventueel de gevaren van wilde dieren of agressieve mensen op een afstand te houden. Die stok, die staf staat ook symbool voor hun opdracht. Staf en sandalen. Meer is niet nodig. En onherroepelijk denk je aan de staf van Mozes en Aäron bij de uittocht uit de slavernij van het diensthuis! Met die staf sloeg Mozes het water uit de rots toen ze onderweg waren naar het beloofde land. Met zo´n staf moeten de twaalf twee aan twee door hun eigen land trekken, onder hun eigen volk, om hen te herinneren aan hun oorsprong en hun bestemming.

Wat niet mee mag: brood, reiszak, geen extra kleren en geen geld. Waarom eigenlijk niet?…. Ten diepste gaat het om het loskomen van de dingen waaronder je gebukt kunt gaan. Het zijn de dingen die je binden en niet vrij maken….. Ze moeten geheel en al beschikbaar zijn voor de taak waartoe ze geroepen en uitgezonden zijn. Niets mag daarvan afleiden. Wie godsvertrouwen wil leren, moet ook godsvertrouwen oefenen én uitstralen! Kwetsbaarheid en vertrouwen zijn de kern van Jezus` instructie!

Al dat levensonderhoud meenemen is niet nodig, want als ze gastvrij en met open oor en hart worden ontvangen, dan krijgen ze dat er allemaal bij: onderdak, brood, levensonderhoud en zo… Wie het evangelie, de boodschap van het Koninkrijk met dankbaarheid ontvangt, zal ook de dienaar gastvrij ontvangen en goed voor hem zorgen. In die zin is de arbeider zijn loon waard. En dat geldt voor haar natuurlijk evenzeer! De gemeente is ook een leef-gemeenschap. En wat dat weinige meenemen vast ook betekent is dat ze niet zover hoeven te gaan. Ze hoeven niet ver weg naar de volken te gaan. Ze kunnen in eigen land, in eigen streek blijven….

De boodschap van het Koninkrijk – een wereld van recht en vrede binnen handbereik – dat is hun mission statement voor wie het maar horen wil. En als ze het niet willen horen moeten ze maar verder trekken en naar oud joods gebruik het stof van hun voeten schudden. Zoals de vrome joden deden als ze terugkeerden in hun eigen land na verblijf in een heidens en dus onrein gebied.

Wijlen professor van Ruler zei in een van zijn morgenwijdingen voor de AVRO in de naoorlogse jaren eens dit naar aanleiding van ons tekstgedeelte over het stof van de voeten schudden: ´Het is bijvoorbeeld niet onmogelijk dat Europa op den duur toch niet wil, de boden van het evangelie niet meer ontvangt en niet meer luistert. Dan wordt het stof van de voeten geschud. Dan wordt Europa in de verlorenheid van het heidendom achtergelaten..´ Het lijken wel profetische woorden. Even later vervolgt hij: ´God heeft zich in Israël en in Christus geschonken. In de prediking is Hij in ons midden. Maar een mens en een gemeenschap moeten willen. Wie verloren wil gaan, heeft daartoe ook de gelegenheid.´ Einde citaat.

Als we het geheel overzien, beste mensen, is het eigenlijk ongehoord. Wat een vertrouwen heeft die Heer niet in zijn grondpersoneel. Onvoorstelbaar. Onbezoldigde evangelisten die leven van de gastvrijheid van anderen; macht over demonen als bewijs dat Gods Koninkrijk doorbreekt. En zalving van zieken waarop genezing volgt…

Het is tegenwoordig allemaal wat anders georganiseerd en geregeld. Wij hebben andere arbeidsvoorwaarden. Wij hebben betaalde krachten. Wij kennen vrijgestelde voorgangers. En de behandeling van geesteszieken laten we over aan de psychiatrie en de psychotherapie. En de ziekenzalving is nagenoeg onbekend geworden in het protestantisme en bij de katholieke pastorale praktijk meestal beperkt tot het sterfbed…. Hoe anders is dat in Marcus 6.

God neemt ons uitermate serieus. Wij zijn aan zet! Hij vertrouwt het ons toe!

De dienst aan de wereld begint als de kerk uitgaat…. Het samen spelen, het samen scholen wordt pas echt zichtbaar op de speelplaats van het heil dat de wereld is… Wij zijn koningskinderen! En de kerk is een werk-plaats! Wij worden uitgezonden.

Amen.

Plaats een reactie