dhr. Leo Fijen: ‘De zekerheid des geloofs’ n.a.v. Romeinen 8: 31-39

*  Alle-Dag-Kerk, 12 augustus 2015  *

Voorganger: Dhr. Leo Fijen, Maartensdijk

Voorafgaande aan zijn meditatie las de heer Fijen het volgende gedicht voor, dit ligt als groet klaar in de kerk van Sluis

aan allen die even stil zijn en dan deze woorden lezen:

Beste bezoeker, welkom in dit huis!
Hier is een stoel voor wie moe is
Hier is hoop voor wie verdwaald is
Hier is liefde voor wie vol wrok is
Hier is geloof voor wie twijfelt
Hier ben je thuis

Hier ben je verwacht, zoals je bent, want
zo dikwijls heeft God naar jou gezocht
zo dikwijls heeft Hij op jou gewacht
Uren, dagen, maanden, jaren misschien
Sta even stil

Bewonder de schoonheid van deze kerk
Adem het verleden van dit huis
Je eigen nieuw begin
Sluit even je ogen, word even stil
Want in de stilte hoor je de echo van Gods woord
Ga even zitten

Hol ook hier jezelf niet voorbij
Vouw je handen, open je hart
Bid

En als je dat niet kunt, als je niet geloven kunt
omdat je pijn hebt
ga dan toch naar je eigen huis met de groet

Vrede en alle goeds.

(Auteur onbekend.)

‘De zekerheid des geloofs’ n.a.v. Romeinen 8: 31-39

De zekerheid van het geloof. Wat koop je daarvoor wanneer je in het donker tast.
Wanneer je burnout hebt, je baan verliest, hoort dat je man kanker heeft. Hoeveel zekerheid is er dan?
Wat betekenen dan de woorden van Paulus in de brief aan de Romeinen?

Vorige week op Schiermonnikoog.
Daar ontmoette ik broeder Paulus, hij liep daar in korte broek op het strand. Hij is een trappist die graag van Diepenveen wil verhuizen naar Schier
En hij droomt al van jongsaf aan van de zee.
Maar hij koos voor het klooster. Daarmee wist hij dat hij de zee nog maar zelden zou zien.
De droom kwam toch uit, via het klooster dat zich op Schier wil vestigen.
Zijn roeping bracht hem eerst verder weg van de zee.
Maar God reikte hem toch de hand, hij ziet nu elke dag de zee vanuit het voorlopige klooster op Schier.
Zo kan God tot ons spreken en ons perspectief bieden, zelfs als je dat niet meer verwacht.

Op Schier sprak ik ook twee zussen die ook vriendinnen zijn. Ze waren er om uit te rusten van de mantelzorg aan hun vader en moeder van 92 en 94 jaar. Maar ze haalden ook adem na de dood van hun broeder en de man van een van de zussen. Dat voelde als een aardbeving.
En toch doemde in de puinhopen van het leven een weg op. Aangereikt door de eigen kinderen. Gedragen door mensen van wie je het niet verwacht.
Een weg zonder afslagen nog, maar een weg van perspectief. De zus die haar man verloor wist zeker: beschermengelen bestaan.
De engelen hadden haar de hand gereikt en voortgeduwd. In mensen, in teken en symbolen, in God.
Geen zekerheid van geloof, maar wel het vermoeden van een weg door God gewezen.

Deze zussen leerden me nog iets anders. Tel je zegeningen in het donker van de beproeving. Wees dankbaar voor wat je wel geschonken wordt in de beproeving.
Noteer iedere dag waarvoor je wel dankbaar kunt zijn. Stuur elke dag een bedankje aan de ander.
Dan zul je zien dat in het donker van twijfel en beproeving er ook dankbaarheid kan zijn. Dankbaar voor de weg die kan opdoemen.
Geen zekerheid, maar wel dankbaar voor de weg die aangereikt wordt.
We zijn nooit alleen, we krijgen de hand gereikt.
Maar kijk goed, luister goed.

Reactie ( 1 )

  1. Beantwoorden
    Hans Pijl says:

    Kan ik de volledige tekst van ds.Fijen toegestuurd krijgen incl. het begingedicht . Bedankt

Plaats een reactie