ds. Mirjam Sloots (Koog Zaandijk): “Basic Spirit”, n.a.v. Lucas 12: 49-51 en 24: 28-32

*  Alle-Dag-Kerk Amsterdam, Middagpauzedienst 30 oktober 2019  *

Voorganger: ds. Mirjam Sloots (Citykerk Amsterdam / De Ontmoeting Koog-Zaandijk)

Thema: “Basic Spirit“, n.a.v. Lucas 12: 49-51 en 24: 28-32

 

In Maastricht is een grote kerk omgebouwd tot fitnesshal van Basic-Fit ; we waren er tijdens onze vakantie. De kerk wordt nu goed bezocht…

Het voelde wel vreemd om in een kerk met het formaat van een kathedraal, onder de glas-in-lood-ramen met Bijbelse taferelen, te sporten. En ik vroeg me af: “Hoe heeft het kunnen gebeu­ren dat deze kerk er niet in geslaagd is om men­sen voor de ‘Basic Spirit’ warm te krijgen of te houden?”

Kunnen we als gelovige mensen of als kerk mensen motiveren om zich te oefenen in de ‘Basic Spirit?‘ Die gedachte kwam bij me op.

Die Spirit heeft te maken met het vuur waar Jezus over spreekt. En ook met de vraag die de Emmaüsgangers zichzelf stellen: ‘Was ons hart niet brandende in ons?’, als ze terugblikken op de ontmoeting met Jezus die de schriften voor hen deed opengaan en het brood voor hen brak. Een mooie vraag aan ons: ‘wanneer brandt ons hart als het gaat om ons geloof?’

 

Het is een vraag die ook opkomt bij wat Jezus zegt: “Ik ben gekomen om op aarde een vuur te ontsteken, en wat zou ik graag willen dat het al brandde!” Jezus lijkt er zin in te hebben. Jezus kan niet wachten. Hij staat te popelen. Voor hem mag het allemaal beginnen. Maar wat dan pre­cies? Jezus spreekt over een vuur dat ontstoken wordt.

Vuur, dat betekent: dat waar jij enthousiast van wordt, datgene waar een mens warm voor loopt. Vuur, dat heeft te maken met beweging en dy­namiek, met vuur en vlam, ook al klinkt dat mis­schien wat te heftig voor nuchtere Noord-Hol­landers. Vuur, als beeld, ook in de Bijbel, heeft te maken met geestdrift en nieuw elan. Denk maar aan het Pinksterfeest, hoe de vrienden van Jezus na zijn dood niet neerzinken in neerslach­tigheid, maar door kracht van omhoog de ener­gie vinden om zelf ook op te staan en aan de slag te gaan. De tongen van vuur op ieders hoofd zijn daar het symbool van.

 

Brandt bij jou het vuur van je verlangen, van de hartstocht, van het geloof? Ja, wat is dat eigenlijk, waar jij warm voor loopt of warm van wordt? Ieder mens heeft dat toch nodig, iets om je voor in te zetten, iets om je aan te wijden of om in te geloven. En als je zoiets gevonden hebt, kan dat aan je leven glans en diepgang geven. Want een menselijk leven is voor meer bedoeld dan alleen maar willoos en passief mee kabbe­len op de levensstroom. Jezus zegt dat hij is gekomen om vuur op de aarde te ontsteken. Hij wil de boel eens flink opporren, zou je kun­nen zeggen. Het vuur oprakelen. Want misschien lijkt het vuurtje bij u of bij mij soms wel gedoofd, een uitgebluste zaak. Zou er nog wat warmte in de asresten zijn achtergebleven? Kan het weer aangeblazen worden?

Vanuit welke basis gaan we in op de dingen die ons binnenkort of nu al weer te doen staan, op het leven en werken van alledag dat ons wacht, maar eigenlijk altijd aan de orde is. De vraag die je dus uit kunt breiden tot een vraag die eigenlijk bij alles van ons leven geldt: wat maakt je enthousiast, wat beweegt je, wat drijft je? Waar leef je voor? Het vuurtje brandende hou­den. In de taal van het geloof zeggen we dan: ‘Wat bezielt je?’ Dan gaat het over de Basic Spirit. De basis waarvan uit je leeft en gelooft.

Bij geloven hoort een soort onrust, die er onlos­makelijk deel van uit maakt. De vraag naar je inspiratie, die steeds weer opnieuw moet wor­den gesteld en beantwoord. Het vuurtje moet brandende gehouden worden en dat gaat niet vanzelf.

 

Geloven, zoals Jezus daartoe oproept en ons voorleeft, is het soort levenshouding die niet rust in het vanzelfsprekende. In het leven dat alleen maar voortkabbelt.

Het brengt je steeds in beweging, maar ook in de crisis. En crisis is een ander woord voor oor­deel, of ook wel voor keuzes maken en een be­slissing nemen. Het is een manier van bewust leven, in de eigen tijd, geconfronteerd met de uitdagingen van de eigen tijd maar ook in be­sef van eigen beperkingen.

Geloven is steeds weer tasten en zoeken hoe aan de diepste intenties van het zinvolle leven vorm te geven. De vraag stellen naar een beteke­nisvol leven. Niet zozeer het leven waar wij zin in hebben, of niet, maar het leven waar wij zin aan ontdekken en zin aan verschaffen.

Daarom is het heilzaam, helend, om van tijd tot tijd die vraag van vandaag te stellen; je eigen geloof en opvattingen en levenswijze kritisch tegen het licht te houden. Denk niet te snel dat waar jij voor in vuur en vlam staat, precies het­zelfde is als het koninkrijk dat Jezus bedoelt. Of dat al datgene waar wij ons voor inzetten en ons druk over maken, bijvoorbeeld de kerk, zo­maar samenvalt met Gods zaak.

Jezus zegt dat hij geen vrede brengt maar ver­deeldheid. Sluit het een het ander uit?

Er is een verdeeldheid die destructief is. Dat kom je overal tegen. In de grote verhoudingen, in de wijde wereld, in de kerk soms tot onze schande, maar ook in de kleine verbanden van familie en gezin. Verdeeldheid die dingen kapot maakt. Dat kan Jezus niet bedoelen. Dat hij die verdeeldheid komt brengen.

Er is ook een verdeeldheid, een verschil, dat creatief  kan zijn, omdat het het vermogen heeft de waarheid aan het licht te brengen. De ver­deeldheid van het oordeel, van het onderschei­dingsvermogen, om te weten wat de essentie is.

 

Volgens mij moeten we het in deze richting zoeken. Jezus is zelf de spiegel. Hij brengt aan het licht hoe het er met ons leven voorstaat. Hij dwingt je als het ware in de spiegel van je eigen leven te kijken. Is het koninkrijkbestendig? Houdt het stand? Gaat het ergens over en gaat het ergens om? Dat soort vragen.

Niet om je schrik aan te jagen, laat staan om mensen te veroordelen of af te schrijven, maar wel om jou dichter bij je eigenlijke kern te bren­gen, bij dat waar het op aankomt, bij dat wat jou bezielt en wat onze bezieling waard is.

Is dat immers niet wat in het leven en lijden van Jezus aan het licht is getreden? Waardoor hij, ondanks zijn eigen woorden, hier toch ons de vrede heeft gebracht. Niet de zoete lieve vrede, die de verdeeldheid ontkent, maar zijn inner­lijke vrede, die de verdeeldheid heeft overwon­nen.

Jezus heeft ons voorgeleefd, hoe je vanuit de ‘Basic Spirit’ kunt leven. Door dagelijks te oe­fenen in waar het op aankomt, bij wat jou be­zielt en onze bezieling waard is.

Vanuit welke basis gaan we in op de dingen die ons binnenkort of nu al weer te doen staan, op het leven en werken van alledag dat ons wacht, maar eigenlijk altijd aan de orde is. Wat maakt je enthousiast, wat beweegt je, wat drijft je? Waar leef je voor? Het vuurtje brandende houden. Leven vanuit de Basic Spirit.

De basis van waaruit je leeft en gelooft.

Ook als het erop aan komt en het tegenzit. Als je opgebrand lijkt te raken door alles wat je overkomt. Ook dan, juist ook dan, hebben we Gods bezieling en vuur nodig om weer op adem te komen en ons te laten verwarmen en verlichten.

Tot slot. In iedere sporthal van Basic Fit staat een machine, waar je op kunt staan en waar je dan met je ‘Basicfitpas’ toegang krijgt tot jouw lichamelijke conditie. Het vertelt hoe het staat met je lichaam, je gewicht, percentages van gezonde en minder gezonde stoffen. Je weet dan waar je aan moet werken om je lichaam in goede conditie te krijgen.

En ik dacht: ‘Stel je voor dat er bij de ingang van iedere kerk zo’n machine zou staan die je geestelijke fitheid zou meten’. Dat je meteen zou weten waar je aan zou kunnen werken. Met bruikbare tips om geestelijk fit te worden of te blijven.

Oefenen met de Basic Spirit is gratis oftewel Pro Deo.
Niet alleen deze maand, maar alle dagen van je leven!

     Ik gun u en jou en mijzelf een Basic Spirit,

     die ons enthousiast maakt, bemoedigt, troost en inspireert!

Amen