ds. Pieter Boomsma (Amsterdam): ‘Sjouwen of gedragen worden’, n.a.v. Jesaja 46: 3 t/m 7

*  Alle-Dag-Kerk Amsterdam, Middagpauzedienst 22 januari 2020  *

ds. Pieter Boomsma (Amsterdam)

Sjouwen of gedragen worden‘, n.a.v. Jesaja 46: 3 t/m 7

Het is veel in het nieuws. Jonge gezinnen, twee­verdieners met kinderen. Hoe redden ze het? Hoe houden ze het vol? Zoveel verantwoordelijkheden. En dan jongeren, voor wie een anti-depressiecampagne nodig is.
‘Steeds meer mensen gaan gebukt onder het gevoel te falen, onder een tirannie van perfect moeten zijn. Angst, depressie en gebrek aan zin en eigenwaarde zijn maar al te vaak het gevolg’, schreef Welmoed Vlieger in Trouw. Tekortschieten en moe worden, terwijl het leven succesvol en leuk zou moeten zijn. En dan schijnt één op de zeven werknemers tegen een burn-out aan te lopen.
Wat is er aan de hand? Eisen we teveel van onszelf? Hebben we te weinig grond onder de voeten? Is ons verlangen een bodemloze put? Aan het begin van de Kalverstraat zag ik pas de oproep om toch vooral niet te stoppen met shoppen. Waarom niet? Is méér ooit genoeg?

Goed, genoeg gesomberd.
Jesaja is een profeet met humor. We lezen bij hem over een man die een stuk hout uit het bos sjouwt. Hij hakt er op in. Op de spaanders kookt hij zijn maaltijd. Als hij klaar is, knielt hij neer en noemt dat stuk hout zijn god.
In Jesaja 46 gaat het over iemand die kennelijk veel bezit verzamelde. Een deel ervan geeft hij aan een edelsmid, die er een beeld van maakt. De mens sjouwt dat beeld naar huis, zoekt er een plekje voor en buigt en knielt dan voor zijn god. Een god die niet kan bewegen of spreken, die niet kan liefhebben en zorgen. Het is een teken van zijn maatschappelijk succes, dat hem niet kan helpen als zijn leven pijn doet en dat hem niet kan begrijpen wanneer hij het ergens voor bedankt.
Is dat te vergelijken met de houding van mensen nu, van onszelf wellicht? We zetten ons in, ploeteren en zwoegen misschien, we verzamelen en vinden dat we horen te genieten. Mooi als dat laatste kan, maar als het erop aankomt, ervaren we soms leegte. We kunnen roepen, maar ons bezit geeft geen antwoord.
Hoe anders mag het zijn. Het Evangelie is goed nieuws en de apostel Paulus roept ons op om altijd verheugd te zijn. Kan dat? Altijd? Misschien wel, wanneer we geloven dat de woorden van Jesaja ook voor ons gelden. Woorden, zoals de profeet die namens God laat horen: ‘… van de moederschoot af door mij gedragen, door mij gekoesterd vanaf de geboorte’.
En ook als je dat gelooft, betekent het niet dat het alle zorg, elke burn-out of depressie wegneemt of voorkomt, maar het legt wel een stevige bodem onder je bestaan. Dit vertrouwen, dat God draagt, koestert en steunt. ‘Ik ben met jullie, alle dagen …’, zei Jezus. Vertrouw daarop en wees blij met wie je bent en lééf voor Gods aangezicht.

Lang geleden vertelde een collega mij hoe hij Gods hulp had ervaren. Als jonge predikant had hij een beroep aangenomen naar een gemeente in Canada. Het was in de tijd dat je zo’n reis nog per boot maakte. Het schip was nauwelijks de haven uit, of het bleek dat zijn vrouw zwanger was. De hele reis voelde zij zich echt naar. Aangekomen, was er voor hen nog geen eigen woning. Ze werden ondergebracht op de boerderij van een gemeentelid. Ver van alles, op de wijde vlakte. De collega vertelde, dat hij zich heel erg ontheemd had gevoeld. Op een avond liep hij naar buiten. Keek naar de weidsheid rondom en omhoog naar de sterrenhemel. Plotseling dacht hij aan Abraham, die leefde voor Gods aangezicht. Die gedachte, dat ook zijn vrouw en hij, ondanks alle moeilijke gevoelens en omstandigheden, leefden voor Gods aangezicht, troostte hem en gaf hem kracht.
Geen mens heeft niet een last te dragen. Maar hoe doe je dat? Sjouw je alleen zelf? Of deel je? En weet je dat God jou draagt en steunt?
Hoe het ook gaat, wat er ook gebeurt, het vertrouwen dat wij voor Gods aangezicht mogen leven, kan ons bemoedigen. God, die ons kent, draagt en koestert.
Amen

Plaats een reactie