ds. Wim J.W. Scheltens: ‘Vijf vrienden in actie’ n.a.v. Marcus 2: 1-5

*  Alle-Dag-Kerk, Middagpauzedienst 12 oktober 2016  *

Voorganger: ds. Wim J.W. Scheltens, Lunteren

‘Vijf vrienden in actie’ n.a.v. Marcus 2: 1-5

Het gaat om vijf mensen, die hun vriendschap delen. De ziekte van één hen veroorzaakt in de onderlinge band geen stoorzender! Dat is opmerkelijk. Sommige mensen merken eenzaamheid in hun ziekte. In tegenslagen leer je je echte vrienden kennen.
De vijf mannen delen niet alleen hun vriendschap, maar ze delen ook hun verwachting naar Jezus toe. Dat valt wel op. Hoe zou dat zo gegaan zijn? Ze hebben wellicht met elkaar gesproken over Jezus. Opeens roept iemand: “zullen we met elkaar naar Jezus gaan?”. Zou iedereen meteen enthousiast geworden zijn over dat plan? Of zou er ook iemand zijn geweest, die gezegd heeft: “Wat moeten we nu bij die man?” Je kunt je dat voorstellen, zoals ook nu iemand kan zeggen: ‘Jezus, mooi hoor, voor jou misschien, maar niet voor mij’.

Hoe dan ook: ze zijn met hun vijven op pad gegaan. Met een houding van “aan ons zal het niet liggen!”. Dat is een fiere houding! Wat op je bordje komt, daar zet je jouw schouders onder, zo hoort dat!

Ze zijn niet de enigen die naar Jezus willen. Het is er druk, wat een mensen! Marcus schrijft: ‘Jezus verkondigde hun de heilsboodschap’. Dat is mooi, maar dat het heil er ook uit bestaat, dat je oog hebt voor de ander, dat beleven ze nog niet zo. Later zijn we dat ‘heilsegoïsme’ gaan noemen. Nee, dat ze elkaar laten delen in het heil, dat leeft nog niet zo, daar in Kapernaüm. De mensenmassa in Kapernaüm laat de vijf mannen er niet door. Dat is een ijkpunt voor geloof: dat we sámen vertrouwen op God en niet alleen maar in je eentje.
Als het niet kan, zoals het moet, dan moet het maar zoals het kan, zullen de mannen wel gedacht hebben. Een kostelijke gedachte: zowel bewogen als pragmatisch – dat kan samen gaan, ook in onze samenleving! En zo klimmen ze het dak op, maken een opening in het dak en dan hijsen ze eerst hun vriend naar boven en langzaam laten ze hem dan voor de voeten van Jezus neerkomen.

Jaren geleden bezocht ik eens met een groep verstandelijk beperkten de Heilige Landstichting en een van de mannen, met een pijp, zocht maar naar een plat dak. En opeens stond hij op een plat dak. Dat platte dak kende hij uit dit Bijbelverhaal. Kun je zien hoe dat doorwerken kan!

Onze tijd kenmerkt zich door individualisme. We hebben onze eigen telefoon, luisteren via onze IPod onze eigen muziek of richten onze eigen politieke partij op. De één doet dat met een nog grotere mond dan de ander!
Regelmatig lezen we van mensen die pas geruime tijd nadat ze zijn overleden dood in hun huis worden gevonden. En niemand keek naar hen om. Dat “ieder voor zich”-virus gaat ons niet voorbij en dat is niet zo mooi. Daarom kan zo’n verhaal uit de Bijbel ons de ogen open doen gaan voor wat Jezus voor ogen staat! Ze sjouwen met elkaar naar het huis waar Jezus is. Als ‘t niet door de deur kan, dan maar door het dak, maar hun doel is Jezus en dat houden ze voor ogen.

Weer een ijkpunt voor geloof! Waar gaat het om in de preek, geloofsgesprekken, de huisbezoeken, de diaconie? Het doel is elkaar bij Jezus ontmoeten en Hem samen lofprijzen. We haken niet af, voor we samen bij Jezus zijn! Die houding  – met die vaste wil om bij Jezus uit te komen –  spreekt mij aan. U ook?
Het gaat de vier mannen om het welzijn van hun verlamde vriend, daar hebben ze veel voor over. Ze steken uit liefde en zorgzaamheid hun tijd en energie in hun vriend. Ze offeren hun vrije middag of ochtend op om hem te helpen.
Kijk, weer zo’n ijkpunt: aandacht voor iemand die wel een beetje hulp kan gebruiken in het gevecht tegen eenzaamheid en het gevoel van verlatenheid.

Die vier vrienden tonen hun gevoel voor barmhartigheid en ontferming en verwachting van Jezus. En de vijfde vriend ervaart dat als een bijzondere verbondenheid! Jezus benoemt dat alles tezamen als ‘geloof’. Stel je voor: vier paar verwachtingsvolle ogen boven Jezus en twee ogen vol hoop beneden Hem. Daar ziet Jezus ‘geloof’ in. Bij het zien van hun geloof, zegt Jezus: “Vriend, uw zonden worden u vergeven”. Hij neemt de vriendschapsrelatie van die vijf over! Hij neemt die houding van de vijf mannen als uitgangspunt: ‘vriend’, zegt Jezus. Later zal Jezus zeggen: “Ik noem u geen slaven, maar vrienden, want Ik heb alles wat ik van de Vader weet aan jullie verteld”. Jezus neemt ons in vertrouwen, Hij houdt niets achter. We zijn vrienden in het Koninkrijk van God. Zo geeft Jezus aan, hoe de sfeer van het geloof mag zijn: vertrouwelijk, opbouwend, helpend, gemoedelijk, verwachtingsvol.

Telkens als we lezen dat de Here Jezus barmhartig is zien we dit in combinatie met daden, zijn hart wordt geraakt en Hij doet iets om de nood op te heffen.
In de navolging van Christus is het belangrijk jezelf af en toe te testen met de vraag: “en wordt mijn hart bewogen door de nood van onze naaste en dringt mij dit tot daden?”. Dat mis ik nogal in de platte praat over vluchtelingen. Omzien naar elkaar, bewogen zijn met elkaar, bidden en werken met Jezus als kompas – dat zijn kernmerken van een gelovig leven, ook in 2016. Nog een punt: de verlamde man liet zich bij Christus brengen. Het is geweldig om vrienden te hebben die je willen helpen en die je bij de Here Jezus brengen. Bij Hem is de volmacht om op te staan “Pak uw bed op en ga naar huis!” Bij Jezus is rust, vrede, vergeving, geborgenheid, liefde, troost en barmhartigheid. Dat we elkaar daarin laten delen – met vriendschap en verwachting – zou dat niet de diepste wens zijn van Jezus? Kortom: daar kun je mee thuis komen! Amen